بگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران

کز سنگ گریه خیزد روز وداع یاران

هر کو شراب فرقت روزی چشیده باشد🥺

داند که سخت باشد قطع امید واران 😭

با ساربان بگوید احوال آب چشمم 😭

تا  بر شتر نبنند محمل به روز باران🌱

چندین که بر شمردم از ماجرای عشقت 💗

اندوه دل نگفتم الی یک از هزاران 🥺

شده براتون کسی باشه با همه اختلاف فکری و رفتاری که میتونید با طرف مقابل داشته باشید اما همون رفتار هاش و مدل و طرز صحبت کردنش شمارو جذب کنه .

بعضی وقت ها خیلی بی دلیل آدم میتونه چنین احساسی داشته باشه :) 

و خوشحالی ات بشه خوشحال کردن اون :)

از عشق نیست خوشتر گشتم جهان، سراسر

سوی یقین گر آید از شک و ظن برآید

زهر فراق نوشم بهر وصال کوشم

حکمش بجان نیوشم تا کام من برآید

گر سر دهم نفس را آتش فتد در افلاک

گر در چمن کشم آه دود از چمن برآید

گر آتش نهانم پیدا شود به‌محشر

دوزخ بسوزد از رشک دودش ز تن برآید

گر روی تو به بینم هنگام جان سپردن

قبرم بهشت گردد نور از کفن برآید

بر باد بوی زلفت ار جان شود ز قالب

سنبل ز خاک قبرم مشک از بدن برآید

حمد تو می‌نگارم بر لوح هر هوائی

شکر تو می‌گذارم هر جا سخن برآید

گر شعر فیض خواند واعظ فراز منبر

بس آه آتش افروز از مرد و زن بر آید

به‌طور کلی صلاح در این است که آدمی شعور خویش را با نگفتن نشان دهد نه با گفتن، زیرا سکوت از هوشمندی است و گفتن از خودپسندی!

 در باب حکمت زندگی
✍️آرتورشوپنهاور

نه من بیهوده گرد کوچه و بازار میگردم مذاق عاشقی دارم پی دیدار میگردم

نه من بیهوده گرد کوچه و بازار میگردم مذاق عاشقی دارم پی دیدار میگردم

خدایا رحم کن بر من خدایا رحم کن بر من خدایا رحم کن بر من پریشان وار میگردم

خطا کارم گنهکارم خطا کارم گناهکارم به حال زار میگردم

نه من بیهوده گرد کوچه و بازار میگردم مذاق عاشقی دارم پی دیدار میگردم

شراب شوق مینوشم به گرد یار میگردم شراب شوق مینوشم به گرد یار میگردم

سخن مستانه میگویم سخن مستانه میگویم ولی هوشیار میگردم

نه من بیهوده گرد کوچه و بازار میگردم مذاق عاشقی دارم پی دیدار میگردم

بیا جانا جان جانا بیا جانا جان جانا بیا جانا جان جانا

گهی خندم گهی گریم گهی افتم گهی خیزم

غلام شمس تبریزم غلام شمس تبریزم قلندروار میگردم

نه من بیهوده گرد کوچه و بازار میگردم

آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت

آیا چه خطا دید که از راه خطا رفت

تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان بین

کس واقف ما نیست که از دیده چه ها رفت

دور از رخ تو دم به دم از گوشه ی چشمم

سیلاب سرشک آمد و طوفان بلا رفت

از پای فتادیم چو آمد غم هجران

در درد بمردیم چو از دست دوا رفت

بر شمع نرفت از گذر آتش دل دوش

آن دود که از سوز جگر بر سر ما رفت

دل گفت وصالش به دعا باز توان یافت

عمریست که عمرم همه در کار دعا رفت