اشک رازی ست

لبخند رازی ست

عشق رازی ست

اشک آن شب لبخند عشقم بود

قصه نیستم که بگویی

نغمه نیستم که بخوانی

صدا نیستم که بشنوی

یا چیزی چنان که ببینی

یا چیزی چنان که بدانی

من درد مشترکم

مرا فریاد کن

درخت با جنگل سخن می گوید

علف با صحرا

ستاره با کهکشان

ومن با تو سخن می گویم

نامت را به من بگو

دستت را به من بده

حرفت را به من بگو

قلبت را به من بده

من ریشه های تو را دریافته ام

با لبانت برای همه لبها سخن گفته ام

ودستهایت با دستان من آشناست

در خلوت روشن با تو گریسته ام

برای خاطر زندگان

ود آر گورستان تاریک با تو خوانده ام

زیباترین سرودها را

زیرا که مردگان این سال

عاشقترین زندگان بوده اند

دستت را به من بده

دستهای تو با من آشناست

ای دیر یافته با تو سخن می گویم

بسان ابر که با توفان

بسان علف که با صحرا

بسان باران که با دریا

بسان پرنده که با بهار

بسان درخت که با جنگل سخن می گوید

زیرا که من

ریشه های ترا دریافته ام

زیرا که صدای من

با صدای تو آشناست

محسن چاوشی برای بسیاری از ما فقط یک خواننده نیست؛ بخشی از روزهایی است که گذشتند، بخشی از آدم‌هایی که دیگر در کنارمان نیستند، بخشی از احساس‌هایی که شاید فقط در یک لحظه‌ی کوتاه از زندگی سر زده‌اند. موسیقی او مثل کتاب خاطراتی است که هر بار ورق می‌زنیم، یک برگ از زندگی‌مان را دوباره زنده می‌کند؛ گاهی با لبخندی تلخ، گاهی با بغضی آرام.

صدای چاوشی همیشه شبیه یک اعتراف صادقانه بوده است. زخم‌خورده و محکم. انگار از دل تجربه‌ها و دردهای زندگی بیرون آمده و بعد به موسیقی تبدیل شده. از «چشمامو می‌بندم» و «سنگ صبور» تا «به رسم یادگار» و «چنگیز»… هر آهنگش یک جهان جداگانه است.

اما میان همه‌ی این جهان‌ها، برای من قطار چیز دیگری است؛ مقصد نیست، یک سفر است. سفری که نه از ایستگاهی شروع می‌شود و نه قرار است جایی تمام شود.

برای شما کدوم اهنگ خاطره انگیز تر است از محسن چاوشی؟ 

#چاوشی #چاوشیست #چالش