آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت

آیا چه خطا دید که از راه خطا رفت

تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان بین

کس واقف ما نیست که از دیده چه ها رفت

دور از رخ تو دم به دم از گوشه ی چشمم

سیلاب سرشک آمد و طوفان بلا رفت

از پای فتادیم چو آمد غم هجران

در درد بمردیم چو از دست دوا رفت

بر شمع نرفت از گذر آتش دل دوش

آن دود که از سوز جگر بر سر ما رفت

دل گفت وصالش به دعا باز توان یافت

عمریست که عمرم همه در کار دعا رفت

محسن چاوشی برای بسیاری از ما فقط یک خواننده نیست؛ بخشی از روزهایی است که گذشتند، بخشی از آدم‌هایی که دیگر در کنارمان نیستند، بخشی از احساس‌هایی که شاید فقط در یک لحظه‌ی کوتاه از زندگی سر زده‌اند. موسیقی او مثل کتاب خاطراتی است که هر بار ورق می‌زنیم، یک برگ از زندگی‌مان را دوباره زنده می‌کند؛ گاهی با لبخندی تلخ، گاهی با بغضی آرام.

صدای چاوشی همیشه شبیه یک اعتراف صادقانه بوده است. زخم‌خورده و محکم. انگار از دل تجربه‌ها و دردهای زندگی بیرون آمده و بعد به موسیقی تبدیل شده. از «چشمامو می‌بندم» و «سنگ صبور» تا «به رسم یادگار» و «چنگیز»… هر آهنگش یک جهان جداگانه است.

اما میان همه‌ی این جهان‌ها، برای من قطار چیز دیگری است؛ مقصد نیست، یک سفر است. سفری که نه از ایستگاهی شروع می‌شود و نه قرار است جایی تمام شود.

برای شما کدوم اهنگ خاطره انگیز تر است از محسن چاوشی؟ 

#چاوشی #چاوشیست #چالش